..แด่ความทรงจำที่เราจะมีร่วมกัน..

ในอดีต สังคมของเมืองมิดกัลด์ถูกแบ่งเป็นสองกลุ่ม คือเมืองเบื้องบน ซึ่งก่อสร้างอยู่บนแผ่นเหล็กที่เรียกกันว่า เพลท ซึ่งยึดอยู่บนเสาค้ำที่รองรับ เหนือขึ้นจากพื้นดิน และบนผืนแผ่นดินที่อยู่เบื้องล่าง ที่ซึ่งแสงของดวงอาทิตย์ไม่อาจส่องไปถึงได้ ก็คือ สลัม ที่สับสนวุ่นวาย ทว่ามีชีวิตชีวา
ด้วยแผนการปกครองของบริษัทที่มีชื่อว่าชินระ จึงทำให้ดูเหมือนว่าภาพของแสงสว่างแห่งความรุ่งเรืองของเบื้องบน และความมืดมิดของเงาแห่งความขัดสนของเบื้องล่าง จะคงอยู่เช่นนี้ตลอดไป

สี่ปีก่อน เมื่อไลฟ์สตีม [ธารชีวิต] ไหลท่วมท้นออกมาจากส่วนลึกของดวงดาว คนส่วนใหญ่เชื่อว่านั่นคืดจุดจบของมิดกัลด์แล้ว พวกเขาต่างหยิบฉวยทุกสิ่งเท่าที่จะทำได้ ผู้คนอพยพไปจากเมือง แต่พวกเขาก็ไม่สามารถทิ้งเมืองแห่งโลหะไว้เบื้องหลังได้ บางที พวกเขาอาจจะคิดว่า หากอยู่ใกล้สิ่งนั้น - สัญลักษณ์แห่งความรุ่งเรืองนั้นแล้วล่ะก็ พวกเขาอาจจะได้ครอบครองมันอีกครั้ง ไม่นานหลังจากนั้น เมืองเอดจ์ ก็ถูกสร้างขึ้นติดกับเมืองมิดกัลด์

เรื่องราวเริ่มขึ้นที่จุดเชื่อมต่อระหว่างเขต 3 และเขต 4 ถนนเส้นหลักของเมืองเอดจ์มุ่งหน้าไปสู่ทิศตะวันออก เมืองที่ถูกสร้างไว้เลียบถนนหลักและขยายตัวออกไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ มันเป็นภาพที่น่าประทับใจเมื่อมองจากที่ไกล ๆ ...ทว่า ตึกส่วนใหญ่ก็ถูกสร้างขึ้น จากเศษซากที่ขุดออกมาจากเมืองมิดกัลด์ที่ย่อยยับแล้วนั่นเอง ทั่วทั้งเมืองจึงเต็มไปด้วยกลิ่นสนิมเหล็ก

จอห์นนี่เปิดร้านอาหารเล็ก ๆ บนถนนหลักเส้นนั้นเอง เป็นร้านที่ก่อสร้างอย่างเรียบง่าย โต๊ะสองตัว กับเก้าอี้ และเคาน์เตอร์เล็ก ๆ สำหรับทำชุดอาหารง่าย ๆ ชื่อของร้านนี้คือ จอห์นนี่เฮเว่น [สวรรค์ของจอห์นนี่] ซึ่งใกล้เคียงกับ "เซเว่นเฮเว่น" [สวรรค์ชั้นที่ 7] ชื่อของร้านอาหารริมทางที่เคยตั้งอยู่ในเขต 7 ของเมืองมิดกัลด์ ด้วยหวังว่าธุรกิจของเขาจะประสบความสำเร็จได้โดยง่าย จอห์นนี่เคยหลงรักทีฟา ผู้เป็นเจ้าของ (และเป็นสิ่งที่ดึงดูดใจที่สุด) ของร้านเซเว่นเฮเว่น

ไม่กี่เดือนหลังจากที่ร้านต้นแบบถูกทำลายด้วยเพลทของเขต 7 ที่ตกลงมา ทีฟาก็เปิดเซเว่นเฮเว่นร้านใหม่ในเอดจ์ ในช่วงนั้น จอห์นนี่กำลังสับสน ท่ามกลางฝูงคนที่ไม่อาจตัดสินใจได้ว่าควรจะเลือกทางใดให้กับชีวิต แต่เขาก็เปลี่ยนไปเมื่อมองเห็นหนทางแห่งจิตวิญญาณของชีวิตที่ทีฟามี ซึ่งเคยเป็นเป้าหมายของการเสแสร้งที่ไม่จำเป็น ไม่นานทีฟาก็กลายเป็นแบบอย่าง เป็นใครสักคนที่ทำให้เขาได้มองดูและเรียนรู้

'ฉันจะใช้ชีวิตเหมือนอย่างทีฟา ถ้าอย่างนั้น ฉันจะทำยังไงดีล่ะ? นั่นล่ะ! ฉันจะทำงาน มอบความหวังให้กับคนที่สูญเสียหนทางของตัวเอง' นั่นคือเป้าหมายในตอนแรกของโครงการของเขา จอห์นนี่เฮเว่น บรรดาลูกค้ามักจะได้ยินเรื่องราวของ "จอห์นนี่รีเบิร์ธ" [การเกิดใหม่ของจอห์นนี่] บ่อย ๆ เมื่อมาซื้อเครื่องดื่ม และสนใจเรื่องของเขา หลังจากนั้นลูกค้าของเหล่านั้นก็ไปที่ร้านเซเว่นเฮเว่นแห่งใหม่นั้นด้วยหวังว่าจะได้แอบมองทีฟาที่ถูกกล่าวขวัญถึง แล้วไม่นานนักก็กลายเป็นลูกค้าประจำที่ร้านนั้นไป และเขาเองก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้ จอห์นนี่ยังคงเปิดร้านสัปดาห์ละหกวันและรอคอยให้ใครสักคนปรากฏกายขึ้นเพื่อฟังเรื่องราวแห่งความฝันและความหวังของเขา

'ลูกค้ามาแล้วหนึ่งคน เป็นเด็กนี่นา ไม่บ่อยนักที่จะมีเด็กอยู่ในสถานที่แบบนี้เพียงลำพัง อ้อ นั่นเด็นเซลนี่นา' เด็นเซลเป็นคนพิเศษของจอห์นนี่ เด็กคนนั้นเป็นคนในครอบครัวของนางในดวงใจเขา ทีฟา เขามักจะได้รับบริการที่ดีที่สุด จอห์นนี่จะบรรณาการทุกอย่าง ทุกครั้งที่เด็กคนนั้นมาที่ร้าน

"หวัดดี เด็นเซล" จอห์นนี่โค้งให้สุดชีวิต แต่เด็นเซลมองเขาด้วยหางตาเพียงครู่เดียว ก่อนจะเดินไปยังโต๊ะที่ห่างที่สุดจากเคาน์เตอร์ของจอห์นนี่ "โธ่ มานั่งโต๊ะทางนี้เถอะน่า"

"ไม่ ฉันมาพบคนที่นัดไว้"

'นัดพบคนไว้หรือ? เจ้าเด็กน้อยคนนี้มีเดทหรือไง? เอาเถอะ อย่าไปสนใจเลย' เขามองที่เด็กคนนั้น 'จอห์นนี่จะจับตาดูนายไว้ บริการให้หมดจดทุกขั้นตอนสำหรับลูกค้า VIP'

"เดทเหรอ? พยายามเข้าล่ะ"

"กาแฟ" เด็นเซลสั่งเสียงห้วน

'ไม่สนใจชั้นเรอะ? อ้อ เข้าใจล่ะ คงจะเขินสิท่า' "ถ้าเธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรล่ะก็ บอกมาเถอะ ฉันรู้อะไรดี ๆ หลาย ๆ อย่างที่คุยกับเธอได้ รู้ไหมว่า..."

จู่ ๆ เด็นเซลก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ 'ฉันทำให้เขาเสียอารมณ์เหรอ?' จอห์นนี่มองเขาอีกครั้ง สายตาของเด็กคนนั้นกำลังจับอยู่ที่ทางเข้าร้าน

ชายคนหนึ่งในชุดสูทเรียบ ๆ ยืนอยู่ที่นั่น

"เชิญครับ" จอห์นนี่ว่า พลางหันไปอีกทาง 'คนนั้นคือรีฟ' เขาคิด 'หนึ่งในอดีตคณะผู้บริหารของชินระคอมปานี แต่ตอนนี้เป็นหัวหน้าของ W.R.O. [World Restoration Organization: องค์กรฟื้นฟูโลก] นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็นเขาในเขตนี้ คนทั่วไปว่าเขาว่าอะไรนะ? "ไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ก็ไม่ไกลไปจากกลิ่นคาวแห่งความตาย" คนแบบหมอนี่มาทำอะไรที่ร้านฉัน?'

เมื่อเขาเดินเข้ามา รีฟมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง แต่เขาก็ดูคุ้นเคยกับมันดี เหมือนกับทำไปด้วยความเคยชิน เขาเดินไปถึงโต๊ะของเด็นเซลและนั่งลง ในตอนนั้นเองจอห์นนี่จึงสังเกตเห็นว่า 'นี่เป็นการสอดแนมของ W.R.O. รีฟกำลังจะล่อลวงเด็นเซลผู้น่าสงสารให้เข้ากองทัพ จะต้องหยุดให้ได้ ถ้าฉันปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในร้านล่ะก็ ฉันคงไม่มีหน้าไปมองทีฟาได้อีกแล้ว'

เขาจ้องเขม็งไปที่รีฟ แล้วก็เปลี่ยนสีหน้าให้กลับสงบนิ่งดังเดิม

"ขอกาแฟได้ไหม?" รีฟเอ่ยถามด้วยท่าทีอันทรงภูมิ

"ครับท่าน จะทำให้เดี๋ยวนี้" จอห์นนี่ลุกขึ้นยืนอย่างตั้งอกตั้งใจ แล้ววิ่งเหยาะ ๆ เข้าไปในเคาน์เตอร์ 'หมอนี่เป็นศัตรูที่รับมือยากทีเดียว'

เด็นเซลยืนอยู่ที่นั่น โดยไม่อาจทำอะไรได้แม้แต่จะทักทายคนที่มาเพื่อพบเขา เขาประหลาดใจที่ รีฟ คนที่อยู่ในตำแหน่งสูงสุดของ W.R.O. จะมาสัมภาษณ์เขาด้วยตัวเอง

"เธอจะนั่งลงก็ได้นะ"

เสียงนั้นเรียกเด็นเซลให้กลับมาสู่สถานการณ์ปัจจุบัน แล้วเขาก็นั่งลง

"งั้นเอาล่ะ เด็นเซล ฉันไม่มีเวลามากนัก ดังนั้นเรามาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "ฉันควรจะเตือนเธอไว้ เราไม่เหมือนเดิมแล้ว เราไม่ได้เปิดรับใครก็ได้เข้าเป็นสมาชิกใหม่เหมือนที่เคย ถ้าเธอสมัครใจที่จะช่วยด้านการบูรณะ เธอก็ต้องไปติดต่อผู้นำเขต ตอนนี้ W.R.O. เป็นกองทัพแล้ว"

"ผมทราบครับ ผมพร้อมที่จะเจอกับอันตรายดี"

"งั้นเหรอ...? เอาล่ะ งั้นมาเริ่มกันเลย ก่อนอื่น เล่าประวัติของเธอมาซิ"

"ประวัติของผมเหรอ? แต่ผมเพิ่งจะสิบขวบ"

"ฉันรู้ แต่อย่างน้อยเธอก็มีประวัติในช่วงสิบขวบปีนั่นใช่ไหมล่ะ?"

เด็นเซลเป็นลูกคนเดียวของอาเบล พนักงานของชินระคอมปานีในฝ่ายธุรกิจชั้นสาม กับโครเอะ สาวสังคมผู้จัดการกับงานบ้านได้ดี พวกเขาทั้งสามอาศัยอยู่ในเขตที่พักอาศัยสำหรับลูกจ้างของชินระคอมปานี บนเพลทในเขต 7 อาเบลเกิดและโตในหมู่บ้านพื้นเมืองที่ยากจน ดังนั้นเขาจึงพอใจที่จะให้ครอบครัวได้อยู่ในเมืองบนเพลทของมิดกัลด์ แต่อาเบลก็เชื่อว่าคนเราจะต้องมีเป้าหมายในชีวิตเสมอ ดังนั้นเป้าหมายใหม่ของอาเบลคือการได้เข้าไปอยู่อาศัยในเขต 5 ซึ่งมีไว้สำหรับระดับผู้จัดการและผู้บริหาร ไม่นานก่อนวันครบรอบวันคล้ายวันเกิดในปีที่ 7 ของเด็นเซล อาเบลได้รับเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าแผนก สิ่งนี้ทำให้เขาและครอบครัวมีสิทธิเข้าไปอยู่ในที่พักของบริษัทในเขต 5 เมื่อทราบข่าว โครเอะกับเด็นเซลก็เริ่มเตรียมงานเลี้ยงฉลอง เจ้าของบ้านได้รับการต้อนรับกลับบ้านด้วยงานเลี้ยงที่มีอาหารอันหรูหรา และการตกแต่งด้วยฝีมือแบบเด็ก ๆ เด็นเซลได้ฟังพ่อของเขาพูดถึงชีวิตของตัวเองและเรื่องตลกแผลง ๆ ที่เคยได้ยินเป็นประจำ

"ลูกควรจะดีใจที่ได้เป็นลูกของพ่อ และได้เกิดที่นี่ เด็นเซล ถ้าลูกเกิดในสลัมลูกอาจจะต้องกินหนูแทนเนื้อไก่"

"ที่นั่นไม่มีไก่เหรอครับ?"

"มีสิ แต่ทุกคนต่างก็ยากจน ไม่มีเงินพอที่จะซื้ออะไรได้ทุกอย่าง แต่นั่นล่ะชีวิต แล้วถ้าอย่างนั้นลูกจะทำยังไงล่ะ? ถือหอกไปล่าหนูเป็นอาหารเย็นไง หนูสีเทาสกปรกนั่นแหละ"

"อี๋ แย่สุด ๆ ..."

"เอาล่ะ... รสชาติมันเป็นยังไงล่ะ?" อาเบลว่า พลางขยิบตาให้โครเอะ

"ว่ายังไงล่ะจ๊ะ เด็นเซล" โครเอะถาม พลางชี้ไปที่จานของเขา เด็นเซลเริ่มประหม่า เขามองเลิ่กลั่กระหว่างจานของตัวเองกับใบหน้าของพ่อกับแม่ พ่อของเขาก้มหน้าลง พยายามที่จะไม่ยิ้มออกมา นั่นทำให้เด็นเซลนึกออกถึงสิ่งที่แม่เคยพูดอยู่เสมอ "ชีวิตไม่มีความหมายอะไรถ้าลูกไม่มีรอยยิ้ม" เด็นเซลคิดว่าพ่อกับแม่พยายามจะแกล้งเขาอีกแล้ว

"นั่นไง!" เขาว่า "เพราะยังงี้แหละผมถึงไม่เคยเชื่อพ่อกับแม่!"

***

"ใจร้ายไปหน่อยนะนั่นน่ะ"

"พวกเขาแค่ชอบเล่นตลกเท่านั้น แต่ผมไม่ว่าอะไรหรอกที่พวกเขาล้อผมเล่น"

"ฉันจะบอกเธอเท่าที่ฉันรู้ก็แล้วกันนะ พวกคนในสลัมไม่ได้กินหนูกันจริง ๆ หรอก หนูในสลัมเมื่อก่อนนั้น..."

"ผมทราบครับ ผมรู้ดี"

"เข้าใจล่ะ แล้วจากนั้นมันมีอะไรเกิดขึ้นบ้างล่ะ?"

"...เรื่องมันยาวครับ"

***

เด็นเซลกำลังเฝ้าบ้านตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น อาเบลนั่นเอง "แม่ของลูกอยู่หรือเปล่า?" เขาถาม

"แม่ออกไปซื้อของครับ"

"บอกให้แม่โทรมาหาพ่อทันทีที่กลับมาถึงเลยนะ อ้อ อย่าดีกว่า พ่อจะจัดการเองเลยแล้วกัน" แล้วพ่อก็วางสายไป ให้ตายเถอะ น้ำเสียงนั้นทำให้เขารู้สึกเป็นกังวล แต่เขาก็ไม่อาจทำอะไรกับมันได้ ดังนั้นเขาจึงนั่งดูโทรทัศน์ และรอให้แม่กลับมา ภาพที่ออกอากาศอยู่คือเตามาโคหมายเลข 1 ที่ถูกวางระบิดด้วยฝีมือของกลุ่มผู้ก่อการร้ายที่ชื่อว่า อวาแลนซ์ นั่นคือสาเหตุที่ทำให้พ่อของเขามีงานยุ่งในช่วงนี้ เด็นเซลคิด เพราะอย่างนั้นพ่อจึงหงุดหงิด มันไม่ใช่ความผิดของเขาหรือของแม่เลย

ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา มีใครบางคนกลับมาที่บ้าน ไม่ใช่โครเอะ แต่เป็นอาเบล "แม่ของลูกอยู่ไหน?" เขาถาม

"แม่ยังไม่กลับมาเลยครับ"

"บ้าจริง! พ่อจะไปตามหาเอง" อาเบลยังพูดไม่จบด้วยซ้ำก่อนร่างจะหายลับผ่านประตูไป เด็นเซลไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว พวกเขามุ่งหน้าไปยังย่านการค้า และไม่นานก็พบโครเอะกำลังพูดคุยอยู่กับคนขายเนื้อ รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอทำให้เด็นเซลต้องหยุดยืนนิ่ง อาเบลรีบตรงเข้าไปยังร้านขายเนื้อโดยไม่เรียกเธอก่อน เขาคว้าข้อมือภรรยาและลากเธอไปยังจุดที่เด็นเซลยืนรออยู่

เด็นเซลรู้สึกว่าหัวใจของเขาถูกทุบเมื่อได้ยินเสียงร้องโวยวายของแม่ "ปล่อยฉันนะ! ปล่อย! จะทำอะไรของคุณน่ะอาเบล?"

อาเบลเหลียวมองไปรอบ ๆ อย่างระมัดระวัง และลดเสียงลง "เขต 7 กำลังจะถูกทำลาย เราต้องรีบอพยพไปเขต 5 มีบ้านพักพนักงานเตรียมพร้อมไว้สำหรับเราแล้ว"

"ถูกทำลายเหรอ?"

"พวกที่วางระเบิดเตามาโคหมายเลข 1 พวกนั้นจะลงมือกับเขต 7 เป็นเป้าหมายต่อไป"

เด็นเซลไม่เห็นสิ่งดี ๆ บนใบหน้าของพ่อแม่อีกต่อไป ตอนนี้พวกเขาไม่ได้แม่แต่จะพยายามยิ้มออกมาเลย "พูดจริงเหรอครับ?" เด็นเซลอ้าปากค้าง เขาจับมือของพ่อแม่ไว้แน่น "งั้น ไปกันเถอะ!"

แต่พวกเขาก็ยังคงยืนอยู่ที่เดิม "พวกเราจะหนีไปตามลำพังไม่ได้" โครเอะเริ่มร่าย "เราต้องบอกพวกเพื่อนบ้าน เพื่อน ๆ ของเรา --"

"ไม่มีเวลาแล้ว โครเอะ แล้วข่าวนี้ก็เป็นความลับของบริษัท การที่ฉันบอกเธอก็เป็นการฝ่าฝืนกฎแล้ว แล้วหลังจากได้เลื่อนตำแหน่งมาเป็นหัวหน้าแผนก--"

แม่สะบัดแขนและหันไปทางเด็นเซล

"ไปกับพ่อนะ แล้วแม่จะตามไป ไม่ต้องห่วง" เธอกุมมือเด็นเซลไว้แน่นก่อนจะวิ่งออกไป

"โครเอะ!" อาเบลวิ่งตามภรรยาของเขาไปเพียงไม่กี่ก้าว แล้วก็เกิดลังเลขึ้นมา เด็นเซลหวาดกลัวขึ้นมาจับใจเมือเห็นความเจ็บปวดของพ่อ พ่อต้องการจะวิ่งตามแม่ไป และเขาจะกลายเป็นตัวถ่วงเท่านั้น

"เด็นเซล ไปที่เขต 5 กันนะ"

"ไม่! เราต้องตามแม่ไปนะครับ!"

"แม่จะไม่เป็นไร ถึงยังไงเค้าก็เป็นแก้วตาดวงใจของบ้านเรา" ขณะนั้นเองพ่อก็มองผ่านเด็นเซลไปยังรอยต่อระหว่างเขต 6 กับเขต 7 มีชายร่างสูงคนหนึ่ง กำลังเดินลากกระเป๋าท่าทางหนักไว้ข้างหลังอยู่ที่จุดนั้น อาเบลร้องเรียกเขา ชายคนนั้นวิ่งเข้ามาหาทันที

"ท่านยังอยู่ที่นี่อีกเหรอครับ?" ชายคนนั้นว่า "เทิร์คกำลังเริ่มงาน พวกเขาติดตั้งระเบิดใกล้จะเสร็จแล้ว ดูเหมือนเพื่อนร่วมงานของผมจะอพยพกันไปหมดแล้ว"

เมื่อได้ยินสิ่งที่พ่อพูด แม้จะยังเด็ก แต่เด็นเซลก็รู้ถึงโครงสร้างองค์กรของชินระคอมปานีอยู่บ้าง งานสกปรกทุกชิ้นจะถูกจัดการโดยกลุ่มเทิร์ค เขาหมายความว่าอย่างไร พวกเขาติดตั้งระบิดใกล้เสร็จแล้วหรือ? แล้วไหนล่ะอวาแลนซ์? เขาจ้องมองพื้นดินและพยายามจะตีความหมายนั้น เด็นเซลรู้สึกว่าพ่อกำลังมองเขาอยู่ เขาจึงเงยหน้าขึ้น

"นายพาลูกชายฉันไปเขต 5 ได้ไหม?" อาเบลว่า "ฉันจะฝากให้นายจัดการ" สายตาของเขายังจับอยู่ที่ลูกชายของตัว

"ไม่เอา!" เด็นเซลตะโกน

"พ่อจะไปพาแม่กลับมา ลูกไปกับอาร์คัมซะ"

"มาเถอะ ฉันจะไปกับเธอ" ชายคนนั้นว่า

"นายมั่นใจว่ามันจะเรียบร้อยไหม อาร์คัม?"

"แน่นอนครับท่าน"

"บ้านหมายเลขสามสิบแปด ในเขตห้า ย่านที่พักอาศัย นี่กุญแจ ฉันจะให้ลูกไว้" เขาหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท และยัดมันใส่มือของเด็นเซล

"พ่อ..."

"พ่อซื้อโทรทัศน์รุ่นใหม่ล่าสุดไว้ที่บ้านใหม่ของเราแล้ว เครื่องจอใหญ่ ดูระหว่างที่รอเรานะ พ่อกับแม่จะไม่เป็นไร"

อาเบลขยี้ผมลูกชายและผลักเขาไปทางอาร์คัมอย่างอ่อนโยน และวิ่งไปทางเขต 7 เด็นเซลสูญเสียการทรงตัว แต่อาร์คัมก็พยุงเขาไว้ "เอาล่ะ ไปกันเถอะ ฉันชื่ออาร์คัม ฉันทำงานให้พ่อของเธอ ยินดีที่ได้รู้จักนะ เด็นเซล"

เด็นเซลหันไปและพยายามจะออกวิ่ง แต่อาร์คัมก็หยุดเขาไว้

"ฉันเข้าใจความรู้สึกของเธอ แต่พ่อของเธอสั่งเอาไว้ ฉันต้องทำตามนั้น ไปที่เขตห้ากันเถอะ หลังจากนั้นจะทำอะไรก็ตามใจเธอ โอเคนะ?"

ย่านที่พักอาศัยเต็มไปด้วยบ้านหน้าตาเหมือน ๆ กันเรียงรายอยู่เป็นแถว ในบ้านหลังใหม่นั้นมีเพียงความว่างเปล่า เว้นเพียงแต่กล่องโทรทัศน์ อาร์คัมยกมันออกมาจากกล่อง ต่อสายจนเรียบร้อย และเปิดเครื่อง ทั้งสองคนนั่งดูข่าว ภาพการระเบิดเตายังออกอากาศอยู่ เด็นเซลคิดว่าอีกไม่นานอาร์คัมอาจจะกลับไป ท้องของเขาร้องเสียแล้ว

"ผมหิว"

"นั่นสิ ฉันจะออกไปซื้ออะไรมาให้เธอกินละกัน"

ตอนนั้นเอง ทั้งบ้านก็สั่นไหว เสียงแตกร้าวดังมาจากทุกทิศทางโดยไม่รู้ที่มา เสียงของดินทุกส่วนกำลังแยกออก อาร์คัมเปิดประตู แล้วเสียงครูดของโลหะที่กำลังบดขยี้เข้าหากันก็ดังกึกก้องไปทั่วบ้าน แผ่นเหล็กหนาหนักถูกฉีกทึ้งราวแผ่นกระดาษขณะที่เขากรีดร้อง สรรพเสียงประดังราวความโกรธขึ้งของเทพเจ้า--

เด็นเซลตะโกน แต่ก็ไม่ดังเท่าเสียงเหล่านั้น แผ่นดินสั่นสะเทือนอีกครั้ง แล้วก็หยุดลง

"รออยู่ที่นี่นะ" อาร์คัมว่า แล้วก็เดินออกไปจากบ้าน เด็นเซลเกือบจะตามเขาไป หากไม่ได้ยินเสียงจากโทรทัศน์เสียก่อน

"มีข่าวด่วนเข้ามาครับ" ภาพเมืองที่กำลังร่วงหล่นฉายอยู่บนหน้าจอ เขาใช้เวลาเพียงชั่วครู่และรู้ว่ามันคือเขต 7 ที่พวกเขายืนอยู่เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน "นี่คือสภาพของเขตเจ็ดในเวลานี้ครับ" ผู้ประกาศข่าวพูด แล้วภาพก็เปลี่ยนไป ...ไม่เหลืออะไรเลย เขต 7 หายไปแล้ว

เด็นเซลรีบรุดออกจากบ้าน ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยความโกลาหล เด็นเซลวิ่งผ่านผู้คนที่พยายามจะหนีออกไป ผสมกับเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวว่าเขต 5 อาจจะเป็นรายต่อไป จะวิ่งไปไกลแค่ไหนหรือ? เขาหอบ แล้วก็มาถึงจุดสิ้นสุดของเขต 6 มีทหารจำนวนหนึ่งมีอุปกรณ์ป้องกันสวมอยู่ เขาเข้าไปใกล้รั้วที่สร้างไว้ชั่วคราวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อที่จะได้มองดูเขต 7 ทว่าไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น ราวกับว่ามันเป็นเช่นนี้มาแต่แรกแล้ว คือหลุมกว้างอันว่างเปล่า แทนที่จะเป็นผืนดิน บ้านเรือน และผู้คน เขาเพ่งสายตาและมองเห็นเขต 8 ที่อยู่ไกลออกไป เพลทเขต 7 ที่เชื่อมต่อนั้นถูกกลืนหายไปในซากปรัก

"เฮ้ เธอตรงนั้นน่ะ!" ทหารนายหนึ่งร้องเรียกเขา "บ้านเธออยู่ที่ไหน?"

เด็นเซลชี้ไปยังบริเวณที่ว่างเปล่าตรงหน้า

"อ้อ... เสียใจด้วยนะเจ้าหนู" ทหารนายนั้นพูดเบา ๆ "พ่อแม่เธอล่ะ?"

เด็นเซลชี้ไปยังพื้นที่ที่เคยเป็นเขต 7 อีกครั้ง ทหารนายนั้นเบือนหน้าหนีไปอีกทางและถอนใจหนักหน่วง

"ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือของอวาแลนซ์ อย่าลืมนะเจ้าหนู แล้วพอเธอโตขึ้น เธอก็จะมีโอกาสล้างแค้น" เขาว่า พยายามพูดให้กำลังใจเขา "เข้มแข็งไว้นะเจ้าหนู" ทหารนายนั้นดึงเด็นเซลเข้ามาและผลักเขาให้กลับไปทางเขต 6

เด็นเซลเดินอย่างไร้จุดหมายผ่านความวุ่นวายของฝูงชน หัวใจของเขาปราศจากสิ่งยึดเหนี่ยว รู้สึกด้านชาไปทั้งร่าง เขาไม่มีปฏิกิริยาอะไรกับเสียงตะโกนของผู้ดูแลเหตุการณ์และคนที่กำลังหาที่หลบภัย เขาทำไม่ได้ 'ฉันจะไปที่ไหนอีก?' เขาคิด 'พ่อ! จะปลอดภัยเหรอ? แม่! พวกเลว อวาแลนซ์ ฉันจะไม่ยกโทษให้! ชินระทำอะไรอยู่? พ่อ! แม่ อยู่ที่ไหนกัน?'

ขณะเดียวกับที่เขากำลังเดินออกห่างจากผู้คนและเสียงอันสับสนเหล่านั้นไป เสียงร้องของเด็กคนหนึ่งกลับดังขึ้น ทำให้เขาหยุดเดิน และน้ำตาก็ไหลลงมาอาบแก้ม ...นั่นคือเสียงของเขาเอง